فوق تخصص روان پزشکی کودکان در نایین
متخصصی یافت نشد
روانپزشکی کودک چیست؟
روانپزشکی کودک؛ شاخهای از پزشکی است که به مطالعه و درمان اختلالات روحی، عاطفی و رفتاری کودکان میپردازد. روانپزشکی کودکان از اواسط دهه 1920 میلادی به عنوان زیرمجموعه روانپزشکی و عصبشناسی معرفی گردید. سایر زیرمجموعههای این رشته شامل روانپزشکی نوزاد و روانپزشکی نوجوانان است.
از آنجایی که کودک در مرحله حساس رشد قرار دارد، تشخیص و درمان اختلالات روانی و عاطفی او با رویکرد مورد استفاده برای نوجوانان تفاوت دارد. با توجه به تغییرات شخصیتی که بر اثر رشد در کودک ایجاد میشود، روانپزشک کودک باید آگاهی کاملی از مراحل رشد شخصیتی او نیز داشته باشد.
با اینکه بسیاری از اصول مربوط به درمان اختلالات روانی در بزرگسالان در مورد کودکان نیز کاربرد دارد، روانپزشک کودک باید اطلاعات مربوط به رفتار کودک را از بزرگسالانی دریافت کند که بیشترین ارتباط را با او دارند؛ یعنی والدین، متخصصان اطفال، روانشناسان، معلمان یا مددکاران اجتماعی.
روانپزشکی کودک عمدتاً بر مطالعه و درمان اختلالات رفتاری و مشکلات عاطفی مؤثر بر کودکان تمرکز دارد. ناسازگاریهای عاطفی کودکان اغلب نتیجه واکنشهای اضطرابی است که در قالب عادتهای ناپسند مانند ناخن جویدن، مکیدن انگشت شست، خیس کردن رختخواب و قشرق به راه انداختن، و همچنین اختلالات عملی مانند پرخاشگری شدید، دروغ گفتن، دزدی، خرابکاری، دعوا، آتشافروزی، قلدری و فرار از خانه نمایان میشود. در بین نونهالان، محرومیت از داشتن مادر یا داشتن مشکلات ارتباطی با مادر ممکن است به گوشهگیری، گریه مداوم، بیاشتهایی، بیخوابی و عقبماندگی ذهنی یا جسمی کودک منجر شود.
در نیمه دوم قرن بیستم، سوء استفاده و غفلت از کودکان به عنوان دو عامل اصلی در اختلالات دوران کودکی تشخیص داده شدند.
درمان روانپزشکی کودکان همانند بزرگسالان نیازمند بررسی هر گونه عوامل ژنتیکی و جسمانی مؤثر بر اختلال کودک است. رابطه کودک و والدین نیز باید بررسی شود تا ارتباط آن با اختلال کودک مشخص گردد. در مواردی که رفتار والدین باعث ایجاد ناراحتی میشود -برای مثال، در روابطی که تحت تأثیر مصرف الکل، دشمنی، ظلم و ستم، غفلت، حمایت مفرط از کودک و یا جاهطلبی والدین قرار دارد- اختلالات رفتاری در کودکان شیوع بیشتری دارد. عصبانیت، روانپریشی و سایر مشکلات روانپزشکی در والدین اغلب به ایجاد اخلال در رابطه کودک با والدین میانجامد. مرگ یا از دست دادن یکی از والدین نیز میتواند تأثیر مخربی بر رشد عاطفی کودک بگذارد. یکی دیگر از مشکلات شخصیتی، به رابطه کودک با برادران و خواهرانش برمیگردد.
روانپزشکی کودک اغلب نوعی خانوادهدرمانی است.
تجربیات مدرسه میتوانند مشکلات شخصیتی هم ایجاد کنند. بسیاری از کودکان دچار اختلالات یادگیری میشوند، چون به لحاظ احساسی، ذهنی یا فکری قادر به یادگیری نیستند. برای مثال، کودکان مبتلا به مشکلات ادراکی نظیر خوانشپریشی ممکن است نتوانند مهارتهای خواندن خود را با توجه به سنی که دارند ارتقا دهند. در نتیجه، از اینکه نتوانستهاند انتظارات خانواده و همکلاسیهایشان را برآورده کنند، احساس یأس و ناامیدی میکنند.
علاوه بر روشهای تخصصی مانند بازی درمانی، بسیاری از تکنیکهای درمانی مختص بزرگسالان در مورد کودکان نیز کاربرد دارد. بازی کردن، مبنای اصلی ارتباط کودک و رواندرمانگر است. بازی کردن به کودکان اجازه میدهد احساسات، افکار، امیال و ترسهایشان را با خیال راحت بیان کنند، کاری که از طریق ارتباط کلامی برایشان دشوار است.